تشخیص بیماری های قلبی-عروقی

0
188

اولین قدم برای تشخیص بیماری های قلبی-عروقی توسط پزشک، “گرفتن شرح حال” است. پزشک به کمک صحبت های شما و پاسخی که به سوالات او می دهید، شرح حال شما را تکمیل می کند. پس از تکمیل شرح حال نوبت به معاینه می رسد. پزشک صداهای قلبی شما را گوش داده و دیگر معاینات مورد نیاز را انجام می دهد.

پس از معاینه و شرح حال ۳ حالت پیش می آید: یا پزشک به شما اطمینان می دهد که مشکلتان قلبی نبوده و نیازی به نگرانی در این باره نیست، یا تشخیص بیماری را می گذارد و درمان را شروع می کند و یا ترجیح می دهد برای تشخیص بهتر، آزمایشات و تست های بیشتری انجام دهید.

در این نوشته به برخی از تست هایی که برای تشخیص بیماری های قلبی-عروقی به کار می روند، اشاره می کنیم.

  • آزمایش خون: یکی از علل مهم درخواست این آزمایش، ارزیابی عوامل خطر بیماری های قلبی-عروقی است. برای این منظور، سطح کلسترول و انواع چربی های خون از جمله LDL ( چربی بد) ، HDL (چربی خوب) و تری گلیسرید، سنجیده می‌شود. سطح بالای کلسترول و LDL با افزایش ریسک ابتلا به بیماری های قلبی-عروقی همراه است. قند خون برای رد دیابت احتمالی اندازه گیری می شود. همچنین پس از حملات قلبی، سطح پروتئین های خاصی داخل خون افزایش می‌یابد که اندازه گیری آنها می تواند در تشخیص حملات قلبی کمک کننده باشد.
  • الکتروکاردیوگرافی (EKG): یک تست ساده، ارزان و بی درد است. دستگاه EKG لیدهایی دارد که در مکان های معین روی قفسه سینه و مچ دست و پا متصل می شود و فعالیت الکتریکی قلب را ثبت می کند. الکتروکاردیوگرام در واقع همان نوار قلب است که اطلاعات بسیار زیادی راجع به قلب به پزشک می دهد. تعداد ضربان قلب، ریتم قلبی، قدرت و شدت انقباضات، نارسایی های قلبی و حتی تشخیص آریتمی ها و حملات قلبی با این تست قابل ارزیابی است.
  • تست ورزش: برای انجام این تست، بیمار باید در حالی که لید های EKG به او متصل است، روی تردمیل بدود. این تست اثرات ورزش و فعالیت های شدید را روی قلب می‌سنجد. افرادی که دچار آترواسکلروز و تنگی های شریان کرونری (شریانی که کار اکسیژن رسانی به قلب را بر عهده دارد) هستند، با افزایش فعالیت دچار تنگی نفس و احساس درد در قفسه سینه می شوند. این موضوع ناشی از عدم اکسیژن رسانی کافی به عضلات قلب است. به طور کلی، وقتی فعالیت فرد افزایش می یابد، متناسب با آن میزان ضربان قلب زیاد می شود؛ افزایش ضربان قلب به این معنی است که عضلات قلب هم نیازمند انرژی و اکسیژن بیشتر برای انجام کار خود هستند. در حالت عادی، نیاز افزایش یافته‌ی قلب به اکسیژن توسط افزایش خونرسانی به بافت قلب تامین می شود. در صورتی که به هر دلیلی عروق کرونری تنگی داشته باشند، امکان عبور مقادیر بیشتر خون وجود ندارد. این موضوع در حالت استراحت در بیماران مشکلی ایجاد نمی کند. اما همین که فعالیت آن ها افزایش یابد، به علت عدم توانایی خونرسانی کافی به قلب، عضلات قلب دچار کمبود اکسیژن شده و ایجاد درد می کند.
  • اکوکاردیوگرافی: پس از EKG، اکوکاردیوگرافی از اهمیت والایی در اقدامات تشخیصی برخوردار است. در این تست از امواج صوتی استفاده می شود تا یک تصویر متحرک از قلب را به دست دهد. با حرکت دادن پروب دستگاه روی قفسه سینه، تصویر قلب روی مانیتور دیده می شود و اطلاعات مفیدی راجع به شکل، سایز و عملکرد دریچه های قلبی در اختیار پزشک قرار می دهد.
  • آنژیوگرافی: آنژیوگرافی روشی برای دیدن عروق قلبی است که با تزریق نوعی ماده حاجب به عروق انجام می شود. تنگی ها و انسداد های عروق قلب توسط این روش پیدا شده و رفع می گردند.
  • رادیو گرافی قفسه سینه: این مورد در واقع یک عکس ساده از قفسه سینه است که کمتر برای تشخیص بیماری های قلبی-عروقی به کار می رود؛ چراکه اطلاعات بیشتری در مقایسه با اکو به ما نمی دهد و با وجود اکو، معمولا کاربردی ندارد.
سرطان چگونه تشخیص داده می‌شود؟
بیشتر بخوانید

منبع:

 https://www.news-medical.net/health/Cardiovascular-Disease-Diagnosis.aspx

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید