دوشنبه، 30 اردیبهشت 1398
خانه معلولیت ناشنوایی

ناشنوایی

مسیر شنوایی از گوش خارجی شروع می‌شود؛ سپس صوت از گوش میانی و داخلی عبور کرده و از طریق عصب شنوایی به مغز می‌رسد. آسیب به هر یک از این قسمت‌ها می تواند سبب ناشنوایی یا کم شنوایی شود.

علل ناشنوایی را می‌توان به دو دسته مادرزادی و اکتسابی تقسیم کرد. با توجه به اینکه برای یادگیری حرف زدن نیاز به شنیدن داریم، موارد ناشنوایی مادرزادی که به موقع تشخیص داده نشوند می‌توانند باعث اختلال در تکلم نیز شوند.

ژنتیک از عوامل قابل توجه در ناشنوایی است که می‌توان تعدادی از آنها را توسط آزمایش ژنتیک در قبل و بعد از بارداری تشخیص داد.

از علل  اکتسابی می‌توان به عفونت‌های گوش و مننژیت، شکستگی استخوان‌های جمجه‌ای حاوی اعصاب شنوایی و تماس طولانی مدت با اصوات آسیب رسان به گوش اشاره کرد. ورود اجسام خارجی به گوش نیز از علل کاهش شنوایی یا در مواردی نا‌شنوایی است.

از نظر پزشکی علل نا‌شنوایی به دو نوع هدایتی و سنسوری نورال تقسیم می‌شوند. از سمعک می‌توان در درمان هر دو نوع استفاده کرد. کاشت حلزون معمولا در درمان اختلالات سنسوری نورال عمیق دوطرفه به کار می‌رود.

مطلبی برای نمایش وجود ندارد

آخرین نوشته ها

نوشته ها برتر هفته