دوشنبه، 30 اردیبهشت 1398

اوتیسم

اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یا درخودماندگی، اختلالی در اعصاب و رشد افراد است. این اختلال در دوران کودکی آغاز شده و تا پایان زندگی فرد ادامه دارد. اوتیسم بر رفتار فرد، تعامل با دیگران، برقراری ارتباط و یادگیری تاثیر می‌گذارد. اختلال طیف اوتیسم، سندرم آسپرگر و اختلالات فراگیر رشد را نیز در بر می‌گیرد.

دلیل استفاده از واژۀ «طیف» در نام‌گذاری این است که در بیماران اوتیسمی طیف وسیعی از نشانه‌ها و میزان وخامت بیماری دیده می‌شود. افراد مبتلا به ASD ممکن است در صحبت کردن با شما مشکلاتی داشته باشند یا هنگامی که با آن‌ها صحبت می‌کنید، به چشمان شما نگاه نکنند. همچنین ممکن است این بیماران علایق خاص و رفتار‌های تکراری داشته باشند. مثلاً ممکن است زمان زیادی را صرف منظم کردن وسایل کنند یا یک جمله را چندین و چندبار تکرار کنند. آن‌ها اغلب ممکن است در «دنیای خود» به سر ببرند و در افکار خود غرق شوند.

علت اختلال طیف اوتیسم مشخص نیست. تحقیقات نشان می‌دهند که عوامل ژنتیکی و محیطی، هردو در ایجاد این بیماری نقش دارند.

در حال حاضر درمان استانداردی برای اوتیسم وجود ندارد. البته راه‌های فراوانی برای افزایش توانایی کودک، در رشد و یادگیری مهارت‌های جدید وجود دارد. شروع زودهنگام کار درمانی، گفتار درمانی و دیگر راه‌های توان بخشی منجر به نتایج بهتری می‌گردد. درمان‌های اوتیسم شامل رفتار درمانی، درمان‌های ارتباطی، آموزش مهارت‌ها و داروهایی برای کنترل علائم بیماری است.

پیشگیری از اوتیسم

آیا پیشگیری از اوتیسم در کودکان ممکن است ؟

برخلاف مطالب و مقالاتی که ممکن است در سایت‌های معروف مطالعه کنید، پیشگیری از اوتیسم ممکن نیست. شما می‌توانید عوامل خطرساز و احتمال ابتلای کودک...

آخرین نوشته ها

نوشته ها برتر هفته