دوشنبه، 30 اردیبهشت 1398

دوقطبی

اختلال دوقطبی که در گذشته با نام افسردگی شیدایی شناخته می‌شد، یک بیماری روانی همراه با نوسانات خلقی بالا و پایین است. این مهم‌ترین ویژگی اختلال دوقطبی است. همچنین در این بیماری تغییراتی در خواب، سطح انرژی، تفکرات و رفتار فرد نیز اتفاق می‌افتد.

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی می‌توانند دوره‌هایی را تجربه کنند که بسیار شاد و پرانرژی هستند و سپس دورانی در غم شدید، ناامیدی و کسالت فرو بروند. بین دوره‌های افسردگی و شیدایی، افراد مبتلا به اختلال دو قطبی، معمولاً حالت طبیعی و عادی دارند. اگر به حالت شادی (خلق بالا) و غم (خلق پایین) به عنوان دو قطب خلق و خو نگاه کنید، متوجه می‌شود که چرا این اختلال، اختلال «دوقطبی» نام دارد.

واژۀ «شیدایی» توصیفگر دورانی ‌است که شخص مبتلا به اختلال دو قطبی، بیش از اندازه هیجان‌زده و دارای اعتماد به نفس بالایی است. دوره شیدایی همچنین می‌تواند باعث زودرنجی، تصمیم‌گیری عجولانه و هیجانی شود. حدود نیمی از بیماران در دورۀ شیدایی دچار کژپنداری (اعتقاد به چیزهایی که حقیقت ندارند و نمی‌توان این موضوع را به بیماران اثبات کرد) و توهمات (دیدن یا شنیدن چیزهایی که وجود خارجی ندارند) می‌شوند.

واژۀ «هیپومانیک» یا شیدایی خفیف، توصیفگر علائم خفیف‌تر شیدایی است که بیماران دچار کژپنداری و توهم نشده و علائم شیدایی در زندگی روزمرۀ آن‌ها خللی ایجاد نمی‌کند.

واژۀ «افسردگی» توصیفگر دورانی است که بیمار به شدت احساس اندوه و ناراحتی دارد. علائم این دوران با علائم اختلال افسردگی اساسی یا افسردگی بالینی یکسان است. در افسردگی اساسی، بیماران هیچگاه دچار دوره‌های مانیک یا هیپومانیک نمی‌شوند.

اغلب افراد مبتلا به اختلال دوقطبی، زمان بیشتری را در دوران افسردگی به سر می‌برند.

مطلبی برای نمایش وجود ندارد

آخرین نوشته ها

نوشته ها برتر هفته