دوشنبه، 30 اردیبهشت 1398

صرع

صرع (Epilepsy) به گروهی از اختلالات عصبی مزمن گفته می‌شود که با حملات صرعی همراه است. حملات صرعی می‌توانند خفیف و غیرقابل شناسایی یا طولانی مدت و همراه با لرزش شدید باشند، اما وجه اشتراک تمامی آن‌ها کاهش هوشیاری و تکرار آن است.

همچنین می‌توانند سراسری (Generalized) و یا موضعی (Focal) باشند. حملات سراسری هر دو نیمکره و موضعی تنها یک نیمکره ی مغز را درگیر می‌کند.

در حدود ۶۰٪ از افراد مبتلا به صرع، حملات به صورت تشنج تکانی و در ۴۰٪ به صورت تشنج‌های غیرتکانی (مانند تشنج غایب) است. تشنج غایب یا صرع کوچک به صورت کاهش سطح هشیاری ظاهر می‌شود و حدود ۱۰ ثانیه طول می‌کشد.

تشنج نشانه‌ی بروز فعالیت عصبی غیرطبیعی و شدید در مغز است. دلایل تشنج می‌تواند سنکوب، افت قند خون، تب شدید، ضربه به سر و … باشد اما علت تشنج‌های صرعی در ۶۰٪ موارد نامشخص و در دیگر مبتلایان به علت مشکلات ژنتیکی، اختلالات متابولیکی، اختلال رشد، تومور مغزی، سکته‌ی مغزی و … است. تشخیص صرع معمولاً به صورت رد کردن دلایل دیگر تشنج است و توسط الکتروانسفالوگرافی (EEG) تایید می‌شود. صرع قابل درمان نیست، اما با مصرف دارو می‌توان حمله‌ها را به شکل مؤثری کنترل کرد و حدود ۸۰٪ مبتلایان آن پس از دو سال معالجه، به‌طور کامل درمان می‌شود و می‌توانند مصرف دارو را قطع کنند. ۶۵ میلیون نفر در سراسر دنیا به این بیماری مبتلا هستند و شیوع این بیماری در ایران در سال ۱۳۸۹، ۵٪ تخمین زده شد.

مطلبی برای نمایش وجود ندارد

آخرین نوشته ها

نوشته ها برتر هفته